उपमन्युकृतं शिवस्तोत्रम्- Upamanyukrutam Shivastotram

उपमन्युकृतं शिवस्तोत्रम् 

जय शङ्कर पार्वतीपते मृड शंभो शशिखण्डमण्डन ।

मदनान्तक भक्तवत्सल प्रियकैलास दयासुधांबुधे ॥१॥ 

सदुपायकथास्वपण्डितो हृदये दुःखशरेण खण्डितः ।

शशिखण्डशिखण्डमण्डनं शरणं यामि शरण्यमीश्वरम् ॥२॥

 महतः परितः प्रसर्पतस्तमसो दर्शनमेदिनो भिदे ।

दिननाथ इव स्वतेजसा हृदयव्योम्नि मनागुदेहि नः ॥३॥

 न वयं तव चर्मचक्षुषा पदवीमप्युपवीक्षितुं क्षमाः ।

कृपयाऽभयदेन चक्षुषा सकलेनेश विलोकयाशु नः ॥४॥

त्वदनुस्मृतिरेव पावनी स्तुतियुक्ता न हि वक्तुमीश सा ।

मधुरं हि पयः स्वभावतो ननु कीद्रुक्सितशर्करान्वितम् ॥५॥

 सविषोऽप्यमृतायते भवाच्छवमुण्डाभरणोऽपि पावनः ।

भव एव भवान्तकः सतां समद्रुष्टिर्विषमोक्षणोऽपि सन् ॥६॥ 

अपि शूलधरो निरामयो द्रुढवैराग्यरतोऽपि रागवान् ।

अपि भैक्ष्यचरो महेश्वरश्चरितं चित्रमिदं हि ते प्रभो ॥७॥ 

वितरत्यभिवाञ्छितं द्रुशा परिद्रुष्टः किल कल्पपादपः ।

हृदये स्मृत एव धीमते नमतेऽभीष्टफलप्रदो भवान् ॥८॥ 

सहसैव भुजङ्गपाशवान्विनिगृह्णाति न यावदन्तकः ।

अभयं कुरु तावदाशु मे गतजीवस्य पुनः किमौषधैः ॥९॥

 सविषैरिव भीमपन्नगैर्विषयैरेभिरलं परिक्षतम् ।

अमृतैरिव संभ्रमेण मामभिषिञ्चाशु दयावलोकनैः ॥१०॥ 

मुनयो बहवोऽद्य धन्यतां गमिताः स्वाभिमतार्थदर्शिनः ।

करुणाकर येन तेन मामवसन्नं ननु पश्य चक्षुषा ॥११॥

प्रणमाम्यथ यामि चापरं शरणं कं कृपणाभयप्रदम् ।

विरहीव विभो प्रियामयं परिपश्यामि भवन्मयं जगत् ॥१२॥

 बहवो भवताऽनुकंपिताः किमितीशान न माऽनुकंपसे ।

दधता किमु मन्दराचलं परमाणुः कमठेन दुर्धरः ॥१३॥

अशुचिं यदि माऽनुमन्यसे किमिदं मूर्ध्नि कपालदाम ते ।

उत शाठ्यमसाधुसङ्गिनं विषलक्ष्मासि न किं द्विजिह्वधृक् ॥१४॥

 क्व द्दशं विदधामि किं करोम्यनुतिष्ठामि कथं भयाकुलः ।

क्व नु तिष्ठसि रक्ष रक्ष मामयि शंभो शरणागतोऽस्मि ते ॥१५॥

 विलुठाम्यवनौ किमाकुलः किमुरो हन्मि शिरश्छिनद्मि वा ।

किमु रोदिमि रारटीमि किं कृपणं मां न यदीक्षसे प्रभो ॥१६॥

 शिव सर्वग शर्व शर्मदं प्रणतो देव दयां कुरुष्व मे ।

नम ईश्वर नाथ दिक्पते पुनरेवेश नमो नमोऽस्तु ते ॥१७॥

 शरणं तरुणेन्दुशेखरः शरणं मे गिरिराजकन्यका ।

शरणं पुनरेव तावुभौ शरणं नान्यदुपैमि दैवतम् ॥१८॥

 उपमन्युकृतं स्तवोत्तमं जपतः शंभुसमीपवर्तिनः ।

अभिवाञ्छितभाग्यसम्पदः परमायुः प्रददाति शङ्करः ॥१९॥

 उपमन्युकृतं स्तवोत्तमं प्रजपेद्यस्तु शिवस्य सन्निधौ ।

शिवलोकमवाप्य सोऽचिरात्सह तेनैव शिवेन मोदते ॥२०॥

 इत्युपमन्युकृतं शिवस्तोत्रं संपूर्णम् ॥