प्रेरणादायी कथा : खरा आनंद

Kids story : एका छोट्याशा गावात, जिथे प्रत्येक घर रंगीबेरंगी फुलांनी सजवलेले होते, तिथे विराज  नावाचा एक लहान मुलगा राहत होता. विराज  खूप आनंदी होता. त्याला फुगे सर्वात जास्त आवडत असत, विशेषतः रंगीबेरंगी फुगे.

दर रविवारी, विराज त्याच्या वडिलांसोबत गावाच्या जत्रेत जायचा. जत्रा फुग्यांनी भरलेली असायची. लाल, पिवळा, निळा, हिरवा - सर्व रंगांचे फुगे आकाशात तरंगताना खूपच सुंदर दिसत होते. विराजचे वडील त्याला प्रत्येक वेळी एक फुगा विकत देत असत, ज्यामुळे त्याला खूप आनंद होत असे.

एके दिवशी, विराज जत्रेत आला तेव्हा त्याला एक म्हातारा माणूस फुगे घेऊन बसलेला दिसला. पण हे फुगे जत्रेतील रंगीबेरंगी फुग्यांसारखे नव्हते; ते जीर्ण, जीर्ण आणि घाणेरडे दिसत होते.

म्हातारा विराजकडे हसला आणि म्हणाला, "बेटा, तू माझा एक फुगा खरेदी करशील का?"

विराजने संकोचून विचारले, "पण हे फुगे इतके फिकट आणि फाटलेले आहे, मी त्यांचे काय करू?"

म्हातारा म्हणाला, "हे फुगे जत्रेचे नाहीत; ते माझे जुने फुगे आहे, जे मला खूप आवडतात. पण मला ते पुन्हा उडवायचे आहे आणि कोणाच्या तरी चेहऱ्यावर हास्य आणायचे आहे."

विराजला म्हाताऱ्याचा मुद्दा समजला आणि त्याने त्याच्या खिशातून सर्व छोटी बचत काढली आणि एक फाटलेला फुगा विकत घेतला. फुग्याचा रंग फिकट झाला होता, पण तो विराजसाठी खूप खास होता.

घरी परतल्यावर विराजने विचार केला, "मी हा फुगा घरीच दुरुस्त करेन आणि तो पुन्हा नवीनसारखा बनवेन." तो फुगा घरी घेऊन गेला आणि त्याच्या आईकडे मदत मागितली. आईने विराजसोबत तो दुरुस्त केला, तो स्वच्छ केला आणि त्यावर सुंदर चित्रेही काढली.  

दुसऱ्या दिवशी, विराज  फुगा गावातील मुलांना घेऊन गेला. फुगा जुना असेल, पण विराज चा आनंद आणि प्रेम त्यात स्पष्ट दिसत होते. त्याने तो फुगा सर्व मुलांना वाटायला सुरुवात केली. ते पाहून त्यांना आनंद झाला. ते हसले आणि एकमेकांशी खेळले, तो हवेत सोडला.

विराजला समजले की आनंद फक्त नवीन गोष्टींमध्ये नाही तर प्रेम आणि काळजीमध्ये असतो. त्या दिवसापासून विराज  प्रत्येक गोष्टीला प्रेमाने जपू लागला. त्याला त्याची खेळणी, पुस्तके आणि मित्र त्याच्या जुन्या फुग्याइतकेच आवडत होते.

वेळ निघून गेला आणि विराज मोठा झाला, पण त्याचा आनंद आणि प्रेम अबाधित राहिले. गावकरी त्याला प्रेमाने "आनंदाचे रहस्य" म्हणत. कारण त्याला माहित होते की आनंदी राहणे ही एक कला आहे, जी आपल्या हृदयावर प्रेम करून शिकता येते.

तात्पर्य : खरा आनंद बाह्य तेजस्वीपणात नसून आपल्या हृदयातील प्रेम आणि दयाळूपणात असतो.  

Edited By- Dhanashri Naik