श्री दुर्गा सप्तशती पाठ अध्याय 10

दशमोऽध्याय:

ध्यानम्

'ॐ' उत्तप्तहेमरुचिरां रविचन्द्रवन्हि नेत्रा

शनुश्शरयुता- ङ्‌कुशपाशशूलम् ।

रम्यैर्भुजैश्‍च दधतीं शिवशक्तिरूपां

कामेश्वरीं ह्रदि भजामि धृतेन्दुलेखाम् ॥

'ॐ' ऋषिरुवाच ॥१॥

निशुम्भं निहतं दृष्ट्‌वा भ्रातरं प्राणसम्मितम् ।

हन्यमानं बलं चैव शुम्भ: क्रुद्धोऽब्रवीद्वच: ॥२॥

बलावलेपाद् दुष्टे त्वं मा दुर्गे गर्वमावह ।

अन्यासां बलमाश्रित्य युद्ध्यसे यातिमानिनी ॥३॥

देव्युवाच ॥४॥

एकैवाहं जगत्यत्र द्वितीया का ममापरा ।

पश्यैता दुष्ट मय्येव विशन्त्यो मद्विभूतय: ॥५॥

तत: समस्तास्ता देव्यो ब्रह्माणीप्रमुखा लयम् ।

तस्या देव्यास्तनौ जग्मुरेकैवासीत्तदाम्बिका ॥६॥

देव्युवाच ॥७॥

अहं विभूत्या बहुभिरिह रूपैर्यदास्थिता ।

तत्संह्रतं मयैकैव तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव ॥८॥

ऋषिरुवाच ।।९॥

तत: प्रववृते युद्धं देव्या: शुम्भस्य चोभयो: ।

पश्यतां सर्वदेवानामसुराणां च दारुणम् ॥१०॥

शरवर्षे: शितै: शस्त्रैस्तथास्त्रैश्‍चैव दारुणै: ।

तयोर्युद्धमभूद्‌भूय: सर्वलोकभयड्‌करम् ॥११॥

दिव्यान्यस्त्राणि शतशो मुमुचे यान्यथाम्बिका ।

बभञ्ज तानि दैत्येन्द्रस्तत्प्रतीघातकर्तृभि: ॥१२॥

मुक्‍तानि तेन चास्त्राणि दिव्यानि परमेश्‍वरी ।

बभज्ज लीलयैवोग्रहुङ्‌कारोच्चारणादिभि: ॥१३॥

तत: शरशतैर्देवीमाच्छादयत सोऽसुर: ।

सापि तत्कुपिता देवी धनुश्‍चिच्छेद चेषुभि: ॥१४॥

छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रस्तथा शक्तिमथाददे ।

चिच्छेद देवी चक्रेण तामप्यस्य करे स्थिताम् ॥१५॥

तत: खड्‌गमुपादाय शतचन्द्रं च भानुमत् ।

अभ्यधावत्तदा देवीं दैत्यानामधिपेश्‍वर: ॥१६॥

तस्यापतत एवाशु खड्‌गं चिच्छेद चण्डिका ।

धनुर्मुक्‍तै: शितैर्बाणैश्‍चर्म चार्ककरामलम् ॥१७॥

हताश्व: स तदा दैत्यश्‍छिन्नधन्वा विसारथि: ।

जग्राह मुद्‌गरं घोरमम्बिकानिधनोद्यत: ॥१८॥

चिच्छेदापततस्तस्य मुद्‌गरं निशितै: शरै: ।

तथापि सोऽभ्यधावत्तां मुष्टिमुद्यम्य वेगवान् ॥१९॥

स मुष्टिं पातयामास ह्रदये दैत्यपुङ्‌गव: ।

देव्यास्तं चापि सा देवी तलेनोरस्यताडयत् ॥२०॥

तलप्रहाराभिहतो निपपात महीतले ।

स दैत्यराज: सहसा पुनरेव तथोत्थित: ॥२१॥

उत्पत्य च प्रगृह्योच्चैर्देवीं गगनमास्थित: ।

तत्रापि सा निराधारा युयुधे तेन चण्डिका ॥२२॥

नियुद्धं खे तदा दैत्यश्‍चण्डिका च परस्परम् ।

चक्रतु: प्रथमं सिद्धमुनिविस्मयकारकम् ॥२३॥

ततो नियुद्धं सुचिरं कृत्वा तेनाम्बिका सह ।

उत्पात्य भ्रामयामास चिक्षेप धरणीतले ॥२४॥

स क्षिप्तो धरणीं प्राप्य मुष्टिमुद्यम्य वेगित: ।

अभ्यधावत दुष्टात्मा चण्डिकानिधनेच्छया ॥२५॥

तमायान्तं ततो देवी सर्वदैत्यजनेश्‍वरम् ।

जगत्यां पातयामास भित्त्वा शूलेन वक्षसि ॥२६॥

स गतासु: पपातोर्व्यां देवीशूलाग्रविक्षत: ।

चालयन् सकलां पृथ्वीं साब्धिद्वीपां सपर्वताम् ॥२७॥

तत: प्रसन्नमखिलं हते तस्मिन् दुरात्मनि ।

जगत्स्वास्थ्यमतीवाप निर्मलं चाभवन्नभ: ॥२८॥

उत्पातमेघा: सोल्का ये प्रागासंस्ते शमं ययु: ।

सरितो मार्गवाहिन्यस्तथासंस्तत्र पातिते ॥२९॥

ततो देवगणा: सर्वे हर्षनिर्भरमानसा: ।

बभूवुर्निहते तस्मिन् गन्धर्वा ललितं जगु: ॥३०॥

अवादयंस्तथैवान्ये ननृतुश्चाप्सरोगणा: ।

ववु: पुण्यास्तथा वाता: सुप्रभॊऽभूद्दिवाकर: ॥३१॥

जज्वलुश्‍चाग्नय: शान्ता: शान्ता दिग्जनितस्वना: ॥ॐ॥३२॥

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे

देवीमाहात्मये

शुम्भवधो नाम दशमोऽध्याय: ॥१०॥

उवाच ४, अर्धश्लोक: १, श्लोका: २७,

एवम् ३२, एवमादित: ५७५ ॥

 -श्री अम्बिकादेवी विजयते -