श्री दुर्गा सप्तशती पाठ अध्याय 11

एकादशोऽध्याय:

ध्यानम्

ॐ बालरविद्युतिमिन्दुकिरीटां तुङ्‌गंकुचांनयनत्रययुक्‍ताम् ।

स्मेरमुखीं वरदाङ्‌कुशपाशाभीतिकरां प्रभजे भुवनेशीम् ॥

'ॐ' ऋषिरुवाच॥१॥

देव्या हते तत्र महासुरेन्द्रे

सेन्द्रा: सुरा वन्हि पुरोगमास्ताम् ।

कात्यायनीं तुष्टुवुरिष्टलाभाद्

विकाशिवक्त्राब्जविकाशिताशा: ॥२॥

देवि प्रपन्नार्तिहरे प्रसीद

प्रसीद मातर्जगतोऽखिलस्य ।

प्रसीद विश्वेश्‍वरी पाहि विश्वं

त्वमीश्वरी देवि चराचरस्य ॥३॥

आधारभूता जगतस्त्वमेका

महीस्वरूपेण यत: स्थितासि ।

अपां स्वरूपस्थितया त्वयैत-

दाप्यायते कृत्स्नमलङ्‌घ्यवीर्ये ॥४॥

त्वं वैष्णवी शक्तिरनन्तवीर्या

विश्‍वस्य बीजं परमासि माया ।

सम्मोहितं देवि समस्तमेतत्

त्वं वै प्रसन्ना भुवि मुक्‍तिहेतु: ॥५॥

विद्या: समस्तास्तव देवि भेदा:

स्त्रिय: समस्ता: सकला जगत्सु ।

त्वयैकया पूरितमम्बयैतत्

का ते स्तुति: स्तव्यपरा परोक्‍ति: ॥६॥

सर्वभूता यदा देवी स्वर्गमुक्‍तिप्रदायिनी ।

त्वं स्तुता स्तुतये का वा भवन्तु परमोक्‍तय: ॥७॥

सर्वस्य बुद्धिरूपेण जनस्य ह्रदि संस्थिते ।

स्वर्गापवर्गदे देवि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥८॥

कलाकाष्ठादिरूपेण परिणामप्रदायिनि ।

विश्वस्योपरतौ शक्‍ते नारायणि नमोऽस्तु ते ॥९॥

सर्वमङ्‌गलमांङ्‌गल्ये शिवे सर्वार्थसाधिके ।

शरण्ये त्र्यम्बके गौरि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१०॥

सृष्टिस्थितिविनाशानां शक्‍तिभूते सनातनि ।

गुणाश्रये गुणमये नारायणि नमोऽस्तु ते ॥११॥

शरणागतदीनार्तपरित्राणपरायणे ।

सर्वस्यार्तिहरे देवि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१२॥

हंसयुक्‍तविमानस्थे ब्रह्माणीरूपधारिणि ।

कौशाम्भ:क्षरिके देवि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१३॥

त्रिशूलचन्द्राहिधरे महावृषभवाहिनि ।

माहेश्‍वरीस्वरूपेण नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१४॥

मयुरकुक्कुटवृते महाशक्‍तिधरेऽनघे ।

कौमारीरूपसंस्थाने नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१५॥

शङ्‌खचक्रगदाशाङ्‌र्गगृहीतपरमायुधे ।

प्रसीद वैष्णवीरूपे नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१६॥

गृहीतोग्रमहाचक्रे दंष्ट्रोद्धृतवसुन्धरे ।

वराहरूपिणि शिवे नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१७॥

नृसिंहरूपेणोग्रेण हन्तुं दैत्यान् कृतोद्यमे ।

त्रैलोक्यत्राणसहिते नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१८॥

किरीटिनि महावज्रे सहस्रनयनोज्ज्वले ।

वृत्रप्राणहरे चैन्द्रि नारायणि नमोऽस्तु ते ॥१९॥

शिवदूतीस्वरूपेण हतदैत्यमहाबले ।

घोररूपे महारावे नारायणि नमोऽस्तु ते ॥२०॥

दंष्ट्राकरालवदने शिरोमालाविभूषणे ।

चामुण्डे मुण्डमथने नारायणि नमोऽस्तु ते ॥२१॥

लक्ष्मि लज्जे महाविद्ये श्रद्धे पुष्टिस्वधे ध्रुवे ।

महारात्री महाऽविद्ये नारायणि नमोऽस्तु ते ॥२२॥

मेधे सरस्वति वरे भूति बाभ्रवि तामसि ।

नियते त्वं प्रसीदेशे नारायणि नमोऽस्तु ते ॥२३॥

सर्वस्वरूपे सर्वेशे सर्वशक्‍तिसमन्विते ।

भयेभ्यस्त्राहि नो देवि दुर्गे देवि  नमोऽस्तु ते ॥२४॥

एतत्ते वदनं सौम्यं लोचनत्रयभूषितम् ।

पातु न: सर्वभीतिभ्य: कात्यायनि नमोऽस्तु ते ॥२५॥

ज्वालाकरालमत्युग्रमशेषासुरसूदनम् ।

त्रिशूलं पातु नो भीतेर्भद्रकालि नमोऽस्तु ते ॥२६॥

हिनस्ति दैत्यतेजांसि स्वनेनापूर्य या जगत् ।

सा घण्टा पातु नो देवि पापेभ्योऽन: सुतानिव ॥२७॥

असुरासृग्वसापङ्‌कचर्चितस्ते करोज्ज्वल:।

शुभाय खड्‌गो भवतु चण्डिके त्वां नता वयम् ॥२८॥

रोगानशेषानपहंसि तुष्टा

रुष्टा तु कामान् सकलानभीष्टान् ।

त्वामाश्रितानां न विपन्नराणां

त्वामाश्रिता ह्याश्रयतां प्रयान्ति ॥२९॥

एतत्कृतं यत्कदनं त्वयाद्य

धर्मद्विषां देवि महासुराणाम् ।

रूपैरनेकैर्बहुधाऽऽत्ममूर्तिं

कृत्वाम्बिके तत्प्रकरोति कान्या ॥३०॥

विद्यासु शास्त्रेषु विवेकदीपै-

ष्वाद्येषु वाक्येषु च का त्वदन्या ।

ममत्वगर्तेऽतिमहान्धकारे

विभ्रामयत्येतदतीव विश्वम् ॥३१॥

रक्षांसि यत्रोग्रविषाश्र्च नागा

यत्रारयो दस्युबलानि यत्र ।

दावानलो यत्र तथाब्धिमध्ये

तत्र स्थिता त्वं परिपासि विश्वम् ॥३२॥

विश्वेश्‍वरि त्वं परिपासि विश्वं

विश्वात्मिका धारयसीति विश्वम् ।

विश्वेशवन्द्या भवती भवन्ति

विश्वाश्रया ये त्वयि भक्‍तिनम्रा: ॥३३॥

देवि प्रसीद परिपालय नोऽरिभीते-

र्नित्यं यथासुरवधादधुनैव सद्य: ।

पापानि सर्वजगतां प्रशमं नयाशु

उत्पातपाकजनितांश्‍च महोपसर्गान् ॥३४॥

प्रणतानां प्रसीद त्वं देवि विश्‍वार्तिहारिणि ।

त्रैलोक्यवासिनामीड्‍ये लोकानां वरदा भव ॥३५॥

देव्युवाच ॥३६॥

वरदाहं सुरगणा वरं यन्मनसेच्छथ ।

तं वृणुध्वं प्रयच्छामि जगतामुपकारकम् ॥३७॥

देवा ऊचु: ॥३८॥

सर्वाबाधाप्रशमनं त्रैलोक्यस्याखिलेश्वरि ।

एवमेव त्वया कार्यमस्मद्वैरिविनाशनम् ॥३९॥

देव्युवाच ॥४०॥

वैवस्वतेऽन्तरे प्राप्ते अष्टविंशतिमे युगे ।

शुम्भो निशुम्भश्‍चैवान्यावुत्पत्स्येते महासुरौ ॥४१॥

नन्दगोपगृहे जाता यशोदागर्भसम्भवा ।

ततस्तौ नाशयिष्यामि विन्ध्याचलनिवासिनी ॥४२॥

पुनरप्यतिरौद्रेण रूपेण पृथिवीतले ।

अवतीर्य हनिष्यामि वैप्रचित्तांस्तु दानवान् ॥४३॥

भक्षयन्त्याश्‍च तानुग्रान् वैप्रचित्तान्महासुरान् ।

रक्‍ता दन्ता भविष्यति दाडिमीकुसुमोपमा: ॥४४॥

ततो मां देवता: स्वर्गे मर्त्यलोके च मानवा: ।

स्तुवन्तो व्याहरिष्यन्ति सततं रक्‍तदन्तिकाम् ॥४५॥

भूयश्‍च शतवार्षिक्यामनावृष्ट्यामनम्भसि ।

मुनिभि: संस्तुता भूमौ सम्भविष्याम्ययोनिजा ॥४६॥

तत: शतेन नेत्राणां निरीक्षिष्यामि यन्मुनीम् ।

कीर्तयिष्यन्ति मनुजा: शताक्षीमिति मां तत: ॥४७॥

ततोऽहमखिलं लोकमात्मदेहसमुद्‌भवै: ।

भरिष्यामि सुरा: शाकैरावृष्टे: प्राणधारकै: ॥४८॥

शाकम्भरीति विख्यातिं तदा यस्याम्यहं भुवि ।

तत्रैव च वधिष्यामि दुर्गमाख्यं महासुरम् ॥४९॥

दुर्गा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति ।

पुनश्‍चाहं यदा भीमं रूपं कृत्वा हिमाचले ॥५०॥

रक्षांसि भक्षयिष्यामि मुनीनां त्राणकारणात् ।

तदा मां मुनय: सर्वे स्तोष्यन्त्यानम्रमूर्तय: ॥५१॥

भीमा देवीति विख्यातं तन्मे नाम भविष्यति ।

यदारुणाख्यस्त्रैलोक्ये महाबाधां करिष्यति ॥५२॥

तदाहं भ्रामरं रूपं कृत्वाऽसंख्येयषट्‌पदम् ।

त्रैलोक्यस्य हितार्थाय वधिष्यामि महासुरम् ॥५३॥

भ्रामरीति च मां लोकास्तदा स्तोष्यन्ति सर्वत: ।

इत्थं यदा यदा बाधा दानवोत्था भविष्यति ॥५४॥

तदा तदावतीर्याहं करिष्याम्यरिसंक्षयम् ॥ॐ॥५५॥

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे

देवीमाहात्म्ये देव्या: स्तुतिर्नामकादशोऽध्याय:

॥११॥

उवाच ४, अर्धश्‍लोक: १, श्‍लोका: ५०,

एवम् ५५,

एवमादित: ६३० ॥

- श्री दुर्गा शाकंभरी भ्रामरी विजयते -